Zie ik de lichtjes…

Gisterennacht was een moeilijk moment. De pijnen zijn sinds enkele weken terug en houden me dag en nacht bezig. Opnieuw naar de dafalgan en oxynorm grijpen, het is met veel tegenzin. Zoveel medicatie, het kan gewoon niet gezond zijn; maar als ik de pijnen niet onder controle krijg bega ik nog ongelukken. En dat kan ook niet gezond zijn 😉

Vandaag schreef de dokter pijnpleisters voor, om meer constant pijnloos te zijn. Jeuj! En volgende week gaan we eens praten over het vervroegen van de tweede transplantatiepoging :-/ .

Maar laat u niet bedotten, dit is geen negatieve post. Tussen de tranen door vannacht kwam ineens een besef… Ik zie rondom mij veel mensen die om mij geven, die hun licht laten schijnen. Hoe dichter iemand bij mij staat, hoe beter ik dat licht zie; hoe meer ik de warmte voel.

Maar het is nu pas, nu de tijden zo donker zijn; nu alles wat zwarter is, dat ik ook die vele lichtjes in de verte kan zien. Collega’s van mijn moeder, mensen uit haar gebedsgroep, de apotheekster van mijn ouders, vrienden van vrienden, collega’s van Silvester, oud-medeleerlingen van in mijn middelbare school, ex-collega’s, verre familieleden… Allemaal voelen ze iets van bezorgdheid, vragen ze viavia hoe het met mij gaat of sturen ze onverwachts bemoedigende woorden.

Als ik al iets wil ‘overhouden’ van deze ziekte, dan is dat het besef dat ik me zeer geliefd mag voelen. In alle vormen waarin de liefde zich laat tonen.

*GRATITUDE*

Advertenties

3 thoughts on “Zie ik de lichtjes…

  1. Hier met traantjes in de ogen, lees ik je bericht en voel me plots heel ver weg van jullie, maar nietemin denk ik vaak aan je en als een moedige en prachtige vrouw die op dit moment een harde en moeilijke groeifase doormaakt, maar ik ben zoooooooo zeker dat je er bovenop komt!!!
    Binnen enkele jaren kijk je terug naar deze periode en weet je: dit moest ik doormaken om te komen waar ik nu ben. Zo voel ik mij na al die jaren van zoeken en struggle met medicatie ook en ik dank onze vader (Schepper) en onze moeder (Pacha mama) want ik ben al bijna anderhalf jaar substituuthormoonvrij!!! En ik geef toe, het is niet altijd gemakkelijk, maar sinds enkele weken ben ik op een nieuw pad terecht gekomen waarin ik mij onderdompel in de kennis en wijsheid van de indígenas en zie ook vele lichtjes verschijnen in m’n leven.
    Veerle, sterke en zachte vrouw, hou moed en hoop want verbetering komt ook al is het pad er naartoe moeilijk.
    Dikke knuffel, Sara

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s